Home > Generalities > Μερικές λέξεις αραδιασμένες για φίλους

Μερικές λέξεις αραδιασμένες για φίλους

December 7, 2011 Leave a comment Go to comments

Ευτυχώς κανένας άνθρωπος σαν μονάδα δεν προσεγγίζει την κοινωνική νόρμα. Όλοι μαζί αποτελούμε ένα σύνολο που λόγω της διαφορετικότητας, από τα διαφορετικά βιώματα μας, μπορούμε και αλληλεπιδρούμε άλλες φορές με τρόπο δημιουργικό και άλλες με τρόπο καταστροφικό, και παράγουμε αυτό στο οποίο ζούμε σήμερα. Πολλοί θα πουν ότι η εξέλιξη είναι κάτι κακό και ότι όσο περνάνε τα χρόνια ο άνθρωπος γίνεται όλο και πιο “απάνθρωπος”. Κάτι τέτοιο είναι πέρα για πέρα λάθος. Αν κοιτάξετε στο παρελθόν βλέπεται ανθρώπους που περνάγανε πιο ευχάριστα την ζωή τους και πιο απλά. Εμείς ζούμε στον περίπλοκο κόσμο του σήμερα. Όχι. Κάθε άνθρωπος που ζει στην εποχή του την βλέπει εξίσου περίπλοκη και απάνθρωπη σε σχέση με την προηγούμενη. Αυτό όμως δεν ισχύει. Παλιότερα οι άνθρωποι ζούσανε με ανοιχτά τα σπίτια και χωρίς πέντε εκατομμύρια συστήματα ασφαλείας. Από την άλλη όμως είχαν να ανησυχούν καθημερινά για χειρότερα προβλήματα όπως η πείνα και η αρρώστια. Λιμούς συναντούσε κανείς και σε μία χώρα όπως την δικιά μας. Κάτι τέτοιο σήμερα φαίνεται πολύ μακρινό. Όσο και αν θέλουμε να συγκρινόμαστε με το παρελθόν ποτέ δε θα νιώσουμε πως είναι να μην έχεις νερό στο σπίτι σου και έστω και λίγο φαΐ. Να πρέπει να κυνηγήσεις το φαΐ σου για πέντε ώρες και αν είσαι τυχερός να το πιάσεις. Ή να τρως για ένα χρόνο πέντε φορές την εβδομάδα όσπρια. Δε λέω υπάρχουν και τέτοια παραδείγματα, αλλά όχι τόσα πολλά στην σύγχρονη Ελλάδα όσα στο παρελθόν. Στην Αφρική, και σε άλλες χώρες του τρίτου κόσμου γενικότερα, πεινάνε. Εσύ τι κάνεις όμως για αυτό; Κάθεσαι μπροστά από το pc σου και διαμαρτύρεσαι στο facebook; Κατεβαίνεις σε καμιά πορεία μια στο τόσο για να λες μετά στους φίλου σου ότι παλεύεις για να μην αισθάνεσαι τύψεις; Ο άνθρωπος είναι ων εγωιστικό. Συνέχεια το λέω και το υπερασπίζομαι με πάθος στους φίλους μου. Όλοι θα θέλαμε να μην πεινάνε τα παιδάκια στην Αφρική, αλλά αν μας λέγανε ξεκάθαρα ότι για να γίνει αυτό θα πρέπει να εγκαταλείψουμε το “χλιδάτο” τρόπο ζωής μας, κανένας δε θα το έκανε. Στην ουσία το ξέρουμε, απλά κάνουμε ότι δεν το ξέρουμε. Μας συμφέρει.

Δε θέλουμε τους μετανάστες που ήρθαν για να παλέψουν για ένα καλύτερο αύριο αλλά εμείς θέλουμε να έχουμε μία διεθνή καριέρα και θαυμάζουμε όσους έχουν μία. Είμαστε στην εποχή του φαίνεστε και όχι του τι πραγματικά είμαστε. Επιζητούμε περισσότερες σπουδές και περισσότερους τίτλους, λες και αυτό θα φέρει την ευτυχία ή την επιτυχία. Εξάλλου τι είναι επιτυχία; Συναντάμε ανθρώπους που έχουν πάρει διδακτορικά και μεταπτυχιακά και ξέρουν δέκα ξένες γλώσσες. Και τι σημαίνει αυτό; Αν αυτή η γνώση δε του προσφέρει μια καλύτερη αντίληψη των πραγμάτων και της κατάστασης που βιώνουμε. Αν δε μπορεί να παράγει μέσα από αυτήν καινούργια γνώση. Αν δε μπορεί να σώσει μία ψυχή ακόμα.

Θέλουμε να κάνουμε τις καλύτερες σπουδές στο Harvard και στο Stanford ή να δουλέψουμε στην μεγαλύτερη εταιρία γιατί αυτό θα αποδείξει την αξία μας. Η αξία ενός ανθρώπου μετριέται μόνο με την εκτίμηση που δείχνει ο ίδιος για την ζωή αυτού και των γύρω του. Οι ίδιοι δε σεβόμαστε τον εαυτό μας βιάζοντας τον καθημερινά προσπαθώντας να τον βάλουμε σε καλούπια. Σε εκείνα τα καλούπια της κοινωνικής νόρμας. Όλοι είμαστε διαφορετικοί, ή ακόμα καλύτερα ξεχωριστοί. Τα παιδάκια στην Κίνα που φτιάχνουν την ωραία τσάντα που κρατάς για 3 ευρώ το μήνα ή οι άνθρωποι που στοιβάζονται σε εταιρίες-φυλακές με συρματοπλέγματα τυλιγμένες για να μην αυτοκτονούν και να παράγουν το νέο ipad, δεν το αξίζουν αυτό. Εσύ όμως το προκαλείς. Πέθανε ο Steve Jobs και όλοι μιλάγανε για αυτό. Και εγώ ομολογώ σαν τεχνάθρωπος στεναχωρήθηκα. Και εγώ μέρος αυτής της κοινωνίας είμαι. Είχε δημιουργήσει αρκετά από τα σύγχρονα μαραφέτια. Είχε το ρόλο του ηγέτη. Αλλά του κακού ηγέτη. Ένας βασιλιάς είναι καλός όταν δημιουργεί σκεπτόμενος το καλό και όχι την αλαζονεία του και μόνο. Όταν ο άλλος ζει μόνο για αυτό είναι απλά άρρωστος και πρέπει να παρακολουθείτε ώστε να γιατρευτεί. Λέμε για να πετύχεις πρέπει να πουλάς σωστά τον εαυτό σου. Και αν εγώ δε θέλω να πουλάω το εαυτό μου;

Είναι καταστροφικό να βάζουμε τον εαυτό μας σε καλούπια. Θεωρούμε καλό να είναι κάποιος καλός μαθητής να είναι καλός σπουδαστής να έχει καλά πτυχία και καλή δουλεία ακόμα και αν δε παιρνά μέσα του καλά με όλα αυτά. Θαυμάζουμε τον φίλο μας που παντρεύτηκε και έκανε παιδιά γιατί αυτό είναι το νορμάλ και αυτός το κατάφερε. Όχι η νόρμες είναι ψυχολογικός εκβιασμός. Κάνε αυτό και κάποτε θα είσαι ευτυχισμένος. Κάνε αυτό είναι νορμάλ. Όχι. Έχουμε φτάσει να λειτουργούμε στο παρόν σκεπτόμενοι αποκλειστικά και μόνο τι θα χαρούμε στο μέλλον. Η αλήθεια είναι όμως ότι πάντα ζούμε στο παρόν και ποτέ στο μέλλον.

Χαίρομαι να κάνω βόλτα στα Εξάρχεια και στο κέντρο της Αθήνας. Στο θησείο και στο Κολωνάκι. Βλέπεις το διαφορετικό και το χαίρεσαι. Έχω γνωρίσει ανθρώπους που να ζουν λατρεύοντας και υμνώντας των εαυτό τους, κάνοντας τα πάντα για να είναι ευτυχισμένοι σαν μονάδες και όχι μαζί και μέσα στον περίγυρό τους. Τους έχω να δει να κλαίνε για τους άστεγους αλλά όταν τους πεις ότι ο κόσμος είναι άδικος και δεν επιτρέπει σε όλους να εξελιχθούν θα σου πουν όχι ο καθένας καθορίζει το μέλλον του. Σε ένα βαθμό συμφωνώ, αλλά πολλοί φτιάχνουν το μέλλον τους πάνω στις πλάτες των άλλων. Θυμάμαι την ταινία Biutiful, που ένας Κινέζος ζει εκμεταλλευόμενος συμπατριώτες του, τους οποίους έχει φέρει από Κίνα, Ισπανία, για να δουλεύουν. Ζουν σε άθλιες συνθήκες για ένα κομμάτι ψωμί. Όταν του λένε ότι αυτό είναι κάτι κακό, αυτός απαντάει ότι πίσω στην χώρα τους θα ζούσανε χειρότερα και ότι για μία τέτοια κατάσταση στην Κίνα παρακαλάνε. Έτσι δικαιολογεί τις πράξεις του. Αντίστοιχα στην Ευρώπη κάνουμε συνεργασίες με την Κίνα και δανειζόμαστε από αυτούς γιατί μας βοηθάνε. Έτσι όμως και εμείς γινόμαστε συνεργοί αυτής της εκμετάλλευσης. Κάποτε οι πατεράδες μας αγωνίζονταν για τα εργατικά τους δικαιώματα. Είχαν φτάσει σε άσχημες συνθήκες και βλέπανε ότι αυτό δεν αντέχεται. Παρόλα αυτά ο άνθρωπος είναι εγωιστής. Όταν μετά του είπαν ότι αν δουλεύει αυτός λίγο παραπάνω, θα παίρνει περισσότερα και θα έχει καλύτερο μέλλον από τον συνάνθρωπό του, ξέχασε τους αγώνες του και επανήλθε χαρούμενος πλέον στη προηγούμενη κατάσταση. Τώρα πάλι αγωνιζόμαστε για εκείνα που θεωρούσαμε κεκτημένα.

Η τηλεόραση κάθε μέρα μας βιάζει. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα. Το δράμα όμως πουλάει, γιατί όλοι μας ζούμε ένα δράμα. Συμπάσχουμε. Όχι. Κλείστε την τηλεόραση και μην ακούτε αφιλτράριστα ότι σας λένε. Δεν υπάρχουν δουλειές και η ανεργία είναι σε πολύ υψηλά επίπεδα. Ε τότε μπορούμε να φτιάξουμε οι ίδιοι δουλειές. Λένε στην επαρχεία είναι καλύτερα να ζεις τώρα που έχει οικονομική κρίση. Ναι γιατί οι άνθρωποι δεν βιάζονται καθημερινά το ίδιο από τους γύρω τους. Μπορεί και εκεί να μην έχουν δουλειά με την σύγχρονη χρηματοοικονομική απόδοση του όρου, αλλά δουλεύουν για να παράγουν το φαΐ τους από την γη. Άρα μη λες ότι δεν υπάρχουν δουλείες, εσύ δεν δουλεύεις.

Μην ακούς μόνο τι σου λένε. Μην επιβάλεις στον εαυτό σου τα κοινωνικά πρότυπα που προσπαθούν να σου περάσουν καθημερινά σαν ορθά. Να ζεις το παρόν σκεπτόμενος και το μέλλον. Μη ζεις στο παρόν για το μέλλον.Το ότι είσαι διαφορετικός είναι αυτό που σε κάνει υπέροχο.

Advertisements
Categories: Generalities
  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s